آفتاب تابان مرا نگاه کن چگونه هستم وقتی بر من می تابی جوهره تو در وجود من جای می گیرد

آفتاب تو می دانی رنگ تو در خاطرات همه ما نقش مهمی دارد چون از کودکی تو را دوست

داشتیم تو را روی برگ کاغذ سفیدی می کشیدیم همراه با عشق و محبت هنوز هم دارم همان نقاشیهای آفتاب را آنقدر خوشحال می شوم تو را در برگ نقاشی خود می بینم  آفتاب

آفتاب تابستان گرم کن مرا آنقدر گرم که تمام سردی هایم از بین برود تا سرشار از دوستی و محبت باشم آفتاب عزیز.

زیبا هدیه کرده به من می دونستم تا آخرش خواهی بود با من پس یه قول به من بده

روی چمن بدو وقتی که گلهای بنفشه رنگارنگ در اومده باشه هوای دلچسب داشته

 باشه اونجایی که می خوای بدوی یکبار به خودم گفتم مگه میشه مگه من می تونم

 اونقدر ذوق داشتم که نگو حالا شده می خوام بشه این یه رازه که خودتو من می دونیم

 پس تو سینه ات مثل یک راز نگهش دار . می رویم با هم به نا کجا هایی که خودمون

 نمی دونستیم به امید اون روز. ... .

چرا نگاه میکنم هر چقدر می خواستم به آرامش برسم نتوانستم

 نفهمیدم چرا نرسیدم هر چه در زیر باران ایستادم نفهمیدم چرا

ایستادم هر چه به شب پر ستاره نگاه کردم نفهمیدم چرا نگاه میکنم

 هر چه می توانستم فکر کردم اما نفهمیدم چرا فکر می کنم اما

 حالا  میتوانم بفهمم که چرا تمام این کارها را انجام دادم تا به چیزی

 که می خواهم برسم و خیلی هم به خواسته ام نزدیک شدم ولی

چرا..؟                                   

                     ۲۳/۳/۱۳۸۳

خم نشو پیشش  ما از او نیستیم

سر به گریبان را حتما شنیده ای پیشش

سنگ صبور او ما نیست روزگار نیست

خسته مشو مگر نمی خواهی از پروردگار خویش

روز به روز  دیر به دیر سال به سال همونی که خودت می خوای می دونستم یه روزی یه سالی یه دیری یه رهگذری می خواد بگه بهم آهای همینه دیگه چرا می پرسی از این روزگار.

 هستش برامون عالی با بوهای خوش مثل گل رز که میتونیم تو خونمون داشته باشیم

 با صفای اونا با صفا باشیم و زندگی شیرینی داشته باشیم مواظب گل رز باشید .

در قالب شعر هستش

پیری آن نیست که از سر بزند موی سپید         هر جوانی که به دل شور ندارد پیر است

شما هم قشنگترین کلمه ای که دارید رو بگید...

 یکبارم به بهار بگو تو بودی که من تو را شناختم بهار من سبز رویای نقش جان بر

 خط برگ بر نقطه نگاه باش دنبال کن صدای پرنده را تا آنجا که باشی همیشه باشی

 خودت. حرفها کمندند از گویش تو.

غم نور یکسان بود

حرف دل پنهان بود

اشک رفتن یکی بود

آیا آخر کار من و تو بود

آیا این رفتن از آن تو بود

یا من بود

حال به من بگید این که بود

که حرف عشق با ما زد و رفت او که بود

می دانم این من نبودم من صبور بودم

اما صبر من باعث شد که او رفت برای همیشه

و من ماندم تنها

حتما کسی دیگر خواهد بود .

ذلت من میشه منت خدا رو اونوقت نمی کشم که باعث رحمت من میشه شاید به

 خودم میگم این خلق خدا دم دستمه بیخیال به همین بگم شاید شد یا فکر می کنم

بنده خدا بنده خدا هست دیگه آدم خوبیه حرفمو زیر پا نمیذاره .... نه بنده خدا برو منت

خدای خودتو بکش که رحمت داره خودتم با این حرفا حدیثها گول نزن برو خدا منتظره

 معطل نکن راستی منتظر بنده خدا هم نشین یعنی به امیدش نباش خودت دست بکار شو...

بدو دیر شد.